بهروز مصطفی‌پور

گاهی یک شماره تلفن، مثل کلید خانه است؛ اگر دست آدم اشتباه بیفتد، همه‌چیز به‌هم می‌ریزد. واتس‌اپ سال‌ها با رمزنگاری

یک روز به‌جای راننده، یک «ماشینِ بی‌حرف» جلوی در می‌ایستد. نه سلامی، نه سؤال اضافه‌ای. فقط می‌آید، می‌برد، می‌رساند. اوبر

یک چیزی در حرف‌های تیم کوک توی ذوق نمی‌زند؛ بیشتر شبیه چراغ راهنماست. انگار اپل دیگر به «دیدن» با دوربین

استارشیپ گم نشده؛ فقط پشت صحنه، بی‌سر و صدا، دارد دوباره جان می‌گیرد. اگر این چند وقت از خودتان پرسیده‌اید

یک ساعت که با گل‌ولای قهر نباشد، معمولاً توی ویترین دوام می‌آورد؛ نه کنار تیم‌های امداد و جنگل‌بانی. کاسیو دقیقاً

در دادگاهی که پای سلامت روان نوجوان‌ها وسط است، مارک زاکربرگ یک برگ تازه رو کرده: می‌گوید همان سال‌ها سراغ

یک دکمه، یک پرامپت، و ناگهان تصویر کسی که هیچ‌وقت اجازه نداده. ماجرا همین‌قدر تلخ و ساده شروع می‌شود؛ و

یک‌جورهایی دیگر نمی‌شود از هوش مصنوعی فرار کرد؛ مخصوصاً وقتی پای سامسونگ وسط است. شرکتی که تا همین دیروز «AI»