وقتی اینترنت پس از یک دوره اختلال بهظاهر بازگشت، یک چیز واضح بود: IPv6 همچنان خاموش مانده بود. این که بازگشت ارتباط با IPv4 همراه است و نسخه ششم پروتکل به حال خود رها شده؛ برای بسیاری سوالبرانگیز و نگرانکننده است.
دادههای رادار کلودفلر نشان میدهد که امروز تقریباً ۹۹٫۹ درصد از درخواستهای کاربران ایرانی هنوز روی بستر IPv4 انجام میشود و سهم IPv6 به نزدیک صفر رسیده است. در جریان قطعی اخیر، دسترسی به IPv6 کاملا از دسترس خارج شد و برخلاف IPv4، هنوز به وضعیت پیش از قطع بازنگشته است؛ الگویی که پیشتر بعد از قطعی اینترنت در دوره جنگ ۱۲ روزه نیز دیده شده بود—در آن مقطع IPv6 تا نزدیک یک ماه در دسترس نبود.
علت چیست؟ پاسخ ساده نیست. ممکن است مساله فنی باشد: پیکربندیهای BGP یا سیاستهای مسیریابی در لایه اپراتورها تغییر کردهاند، یا تجهیزات انتقال و روترها برای مسیردهی IPv6 مسدود یا ناپایدار ماندهاند. شاید هم تصمیمات مدیریتی یا فیلترینگ روی مسیرهای IPv6 اعمال شده که هنوز مرتفع نشده است. هر کدام از این سناریوها پیامدهای متفاوتی برای دسترسی و کیفیت سرویس دارد.
این وضعیت نشاندهنده تداوم مشکل ساختاری در مدیریت شبکه است. وقتی یک پروتکل مهم اینترنتی بهطور ناگهانی ناپدید میشود، خدماتی که به IPv6 وابستهاند دچار اختلال میشوند و بار اضافی روی شبکههای IPv4 سنگینی میکند؛ موضوعی که میتواند به افت کیفیت، افزایش تاخیر و فشار روی NATهای سراسری بینجامد.
برای کاربران نهایی پیام روشن است: تجربه اینترنت هنوز بازگشت کامل نداشته و زیرساختهای مرتبط با آدرسدهی و مسیریابی نیازمند بررسی مستقل و شفافیت از سوی اپراتورها و نهادهای مسئول هستند. آیا این نقص ظرف روزها رفع میشود یا نشانهای از مشکل عمیقتری است؟ پاسخ را زمان و نظارت دقیق شبکه نشان خواهد داد.
