اگر فکر میکردید بحث «قدرت خام» کنسولهای نسل بعد دیگر کسی را هیجانزده نمیکند، این یکی احتمالاً نظرتان را عوض میکند: یک افشای تازه میگوید پلیاستیشن ۶ ممکن است با ۳۰ گیگابایت رم GDDR7 عرضه شود. عددی که هم وسوسهکننده است، هم کمی نگرانکننده.
منبع این ادعا، Kepler_L2 است؛ نامی که در فضای سختافزار و شایعات نزدیک به تولیدکنندگان، برای خیلیها آشناست. طبق گفته او، سونی شاید بهجای سناریوهای قبلی مثل ۲۴ گیگابایت، سراغ ۳۰ گیگابایت برود؛ جهشی محسوس نسبت به ۱۶ گیگابایت رم پلیاستیشن ۵. اما سؤال اصلی اینجاست: این ۳۰ گیگابایت دقیقاً چه چیزی را تغییر میدهد؟ فقط یک عدد برای تیترهاست، یا واقعاً مسیر بازیها را عوض میکند؟
جزئیات فنی شایعه هم جالب است. گفته میشود سونی میتواند از ده ماژول ۳ گیگابایتی GDDR7 استفاده کند؛ ترکیبی که روی یک باس ۱۶۰ بیتی، پهنای باندی تا حوالی ۶۴۰ گیگابایت بر ثانیه ارائه میدهد. برای مقایسه، PS5 در بهترین حالت به ۴۴۸ گیگابایت بر ثانیه میرسد. این یعنی عبور از یک مرز مهم: عبور از گلوگاههایی که در بازیهای سنگین، بافتهای عظیم، و پردازشهای همزمان خودشان را نشان میدهند.
در دنیای واقعی، پهنای باند بالاتر معمولاً با یک حس ساده شروع میشود: «همهچیز نرمتر اجرا میشود». بارگذاری بافتها سریعتر، افت فریم در صحنههای شلوغ کمتر، و دستِ توسعهدهنده برای استفاده از داراییهای سنگینتر بازتر. بهخصوص وقتی بازیها به سمت جهانهای وسیعتر و جزئیات ریزتر حرکت میکنند، حافظه و سرعت جابهجایی دادهها تبدیل به همان چیزی میشود که تجربه را میسازد یا خراب میکند.
طرفداران گرافیک واقعگرایانه هم یک دلیل دیگر دارند که به این عدد خیره شوند: رهگیری پرتو. رندرینگ با ray tracing فقط «زیباتر» نیست؛ گران است. سنگین است. و معمولاً اولین جایی است که وقتی منابع کم میآید، قربانی میشود. رم بیشتر و پهنای باند بالاتر میتواند یعنی فضای تنفس برای نورپردازی پیچیدهتر، سایههای دقیقتر و بازتابهای پایدارتر، بدون اینکه هر بار به قیمت افت محسوس نرخ فریم تمام شود.
بعد میرسیم به آن وعدهای که این سالها مثل طلسم تکرار شده: ۴K. اجرای پایدار ۴K روی کنسول، بیشتر از آنکه فقط «قدرت GPU» باشد، به هماهنگی کل سیستم برمیگردد؛ از پردازنده تا ذخیرهسازی و البته حافظه. اگر این شایعه درست باشد، PS6 از نظر «عبور داده» یک پله جدی بالاتر میایستد؛ چیزی که میتواند در صحنههای سنگین و جهانهای متراکم، خودش را به شکل ثبات بیشتر نشان دهد.
حالا یک لایه دیگر هم هست؛ لایهای که مستقیم به آینده بازیها گره میخورد: آپاسکیلینگ و تکنیکهای مبتنی بر هوش مصنوعی. هرچه الگوریتمها پیچیدهتر میشوند، نیاز به منابع هم بالا میرود. رم اضافه میتواند به بهبود تکنیکهای upscaling، کاهش نویز در تصویر، و مدیریت بهتر دادههای موقتی کمک کند؛ همان چیزهایی که کاربر نهایی شاید اسمش را نداند، اما نتیجهاش را با چشم میبیند.
در کنار اینها، شایعات دیگری هم دور و بر PS6 میچرخد؛ از جمله استفاده از یک APU جدید از AMD، با اشارههایی به نسلهای آینده هستههای Zen 6 و گرافیک RDNA نسل بعد. هنوز هیچکدام قطعی نیست، اما یک پیکربندی حافظه مثل ۳۰ گیگابایت GDDR7، دستکم با چنین جاهطلبی سختافزاری همخوانی دارد. انگار سونی بخواهد از همان روز اول، برای یک نسل طولانیتر «جا باز کند».
اما درست همینجا، ماجرا پیچیده میشود. چون GDDR7 ارزان نیست. نه الان. نه با توجه به شرایط بازار. تقاضای شدید از سمت زیرساختهای هوش مصنوعی و دیتاسنترها، زنجیره تأمین را تحت فشار گذاشته و قیمت حافظه را نوسانی کرده است. اگر سونی واقعاً روی ۳۰ گیگابایت رم پرسرعت قفل کند، این تصمیم فقط یک انتخاب فنی نیست؛ یک تصمیم مالی سنگین است.
در بحثهای جامعه کاربری هم این دودستگی کاملاً پیداست. عدهای میگویند ۲۰ گیگابایت هم «کافی» است، بهخصوص اگر هدف کنترل قیمت زمان عرضه باشد. چون با کمی مهندسی هوشمندانه و بهینهسازی، هنوز میشود کارهای زیادی کرد. اما از آن طرف، طرفداران ۳۰ گیگابایت یک نگرانی قدیمی را یادآوری میکنند: کنسولها معمولاً باید ۶ تا ۷ سال دوام بیاورند. صرفهجویی در حافظه، شاید روز اول قیمت را پایین بیاورد، اما میتواند در سالهای آخر نسل تبدیل به محدودیتی شود که بازیها را «عقب نگه میدارد».
و این همان طنابکشی همیشگی پشت درهای بسته است: قیمت در روز لانچ یا دوام در سال ششم؟ اگر حافظه زیاد شود، صحبت از عبور قیمت از ۶۰۰ دلار و حتی نزدیک شدن به ۷۰۰ دلار هم دور از ذهن نیست؛ البته بسته به شرایط بازار در زمان عرضه. سونی باید بین جذابیت عمومی و هدفگذاری فنی، تعادل پیدا کند؛ تعادلی که هر نسل، سختتر از قبل میشود.
فعلاً همهچیز در حد افشا و گمانه است. زمانبندیهایی که گاهی مطرح میشوند، بیشتر به ۲۰۲۷ یا ۲۰۲۸ اشاره دارند و یعنی هنوز فرصت برای تغییرات زیاد است. با این حال، اگر عدد ۳۰ گیگابایت درست از آب دربیاید، پیامش روشن است: سونی میخواهد برای آینده بازیها «جا» بخرد؛ حتی اگر این جا، روی برچسب قیمت هم خودش را نشان بدهد. شما اگر جای سونی بودید، روی قدرت بلندمدت سرمایهگذاری میکردید یا روی قیمت وسوسهکننده روز اول؟
