سونـی میگوید این یکی از آن موفقیتهایی بود که روی کاغذ «نباید» اینقدر بزرگ میشد، اما شد؛ «KPop Demon Hunters» از یک انیمیشن نسبتاً کوچک روی نتفلیکس شروع کرد و ناگهان تبدیل شد به پربینندهترین فیلم تاریخ این پلتفرم. دنباله و اسپینآفها در صف تولید قرار گرفتهاند، حرفِ اسکار هم جدیتر از یک شایعه معمولی شنیده میشود و حتی اکران محدودش در سینما هم طی چند روز، دهها میلیون دلار فروش رو کرد. همین اتفاقها کافی بود تا در هالیوود یک سؤال قدیمی دوباره داغ شود: سونی که فیلم را به نتفلیکس لایسنس کرد، آیا فرصت انتشار مستقل و درآمد بیشتر را از دست داد؟
پاسخ مدیران Sony Pictures Animation به طرز عجیبی بیپرده است. کریستین بلسون و دیمین دو فروبرویل در گفتوگویی تازه با Hollywood Reporter میگویند بعد از بررسی دقیق دادهها به این نتیجه رسیدهاند که «یک میلیون درصد» این فیلم فقط به این خاطر چنین انفجاری شد که روی نتفلیکس نشست. جملهای که در فضای رسانهای زیاد دیدهایم، اما اینبار پشتش منطق پلتفرمی و عدد و رقم هم هست.
بلسون وقتی درباره سنجیدن مسیر اکران سینمایی در برابر استریمینگ سؤال میشود، میگوید این فیلم «باید» روی نتفلیکس میبود. نه از سر راحتطلبی یا فرار از ریسکِ گیشه، بلکه به خاطر همان چیزی که نتفلیکس بهتر از هر جای دیگری میفهمد: زمان دادن به یک عنوان برای پیدا کردن مخاطب، و بعد ضربهزدن با موجِ تماشاهای تکراری.
داستان از تماسهای دورهای نتفلیکس شروع میشود؛ الگویی که برای خیلی از تهیهکنندگان و استودیوها آشناست. به گفته بلسون، نتفلیکس معمولاً بعد از سه روز، ده روز و بیستوهشت روز سراغ تیم سازنده میآید و گزارش عملکرد میدهد. تماس سهروزه؟ «بد نیست.» تماس دهروزه؟ هنوز همان «بد نیست»، با یک نکته مهم: کمکم نشانههای تماشای مجدد دیده میشود. این همان جایی است که یک فیلم میتواند از «دیدنی» به «اعتیادآور» تغییر فاز دهد.
اما نقطه عطف، تماس غیرمنتظرهی حوالی روز چهاردهم بود؛ زمانی که معمولاً نباید خبری بین روز دهم و بیستوهشتم برسد. بلسون میگوید هانا مینگلا (رئیس بخش انیمیشن بلند و فیلمهای خانوادگی نتفلیکس) تماس میگیرد و مضمون حرفش این است: «اینجا یک چیزی دارد اتفاق میافتد.» همین جمله ساده، توضیح میدهد چرا سونی میگوید سالن سینما چنین فرصتی نمیدهد. اکران، بیرحم است؛ اگر در همان هفته اول جرقه نزنی، صندلیها را به فیلم بعدی میدهند. اما استریمینگ میتواند بگذارد الگوریتمها آرامآرام کارشان را بکنند، کلیپها در شبکههای اجتماعی دستبهدست شود، و مخاطب فرصت داشته باشد دو بار، سه بار، یا با خانواده دوباره تماشا کند.
از زاویه بازار هم این یک پیام روشن دارد: نتفلیکس فقط یک «محل پخش» نیست؛ یک موتور توزیع جهانی با شتابگیری ویروسی است. وقتی یک فیلم انیمیشن با تم کیپاپ، اکشن فانتزی و حالوهوای نوجوانانه وارد چنین چرخهای میشود، مرزها خیلی سریع محو میشوند. این همان «طوفان کامل»ی است که بلسون از آن حرف میزند؛ همزمانیِ آماده بودن فیلم با قدرت پلتفرم.
البته اشتهای موفقیت همیشه یک سؤال بعدی میسازد: قسمت بعدی کی میرسد؟ با اینکه گزارشهایی درباره عرضه دنباله در سال ۲۰۲۹ مطرح شده، بلسون با ژستی معنادار (انگشت اشاره روی بینی) واکنش نشان داده؛ یعنی نه تکذیب صریح، نه تأیید قطعی. و راستش را بخواهید، هر کسی که روند تولید انیمیشن را دیده باشد میداند چرا: انیمیشن عجلهبردار نیست. بلندپروازی تقویمی جذاب است، اما واقعیتِ تولید، کندتر و پیچیدهتر از چیزی است که در تیترها جا میشود.
این گفتوگو فقط درباره «شکارچیان دیو کیپاپ» نیست و به پروژههای دیگر سونی مثل GOAT و همچنین Spider-Man: Beyond the Spider-Verse هم سر میزند، اما نکته اصلیاش برای صنعت روشن است: گاهی بزرگترین «اکران» همان لحظهای است که روی صفحه اصلی نتفلیکس ظاهر میشوی و به مخاطب فرصت میدهی خودش کشفات کند. شما فکر میکنید موفقیت بعدی که همه دربارهاش حرف میزنند، در صف سینما متولد میشود یا در سکوتِ یک پلی روی استریمینگ؟
