یک لحظه فکر کنید گوشی توی جیبتان بیسروصدا دارد آهنگ کافه، تاکسی یا حتی فروشگاه را تشخیص میدهد و اسمش را همان پایینِ قفل صفحه به شما میگوید؛ نه لازم است اپی باز کنید، نه دنبال شازم بگردید. این همان «Now Playing» است؛ یکی از آن ریزهکاریهایی که باعث میشود خیلیها با وجود اختلاف سختافزاری، باز هم سراغ پیکسل برگردند.
Now Playing سالهاست امضای پیکسلهاست. قابلیتی که روی لاکاسکرین مینشیند و هر چه در اطرافتان پخش شود، اگر بتواند، اسم آهنگ و هنرمند را همانجا نمایش میدهد. جادویش هم در همین بیادعایی است؛ کار خودش را میکند و مزاحم نمیشود.
برای پیدا کردن تنظیماتش مسیر پیچیدهای ندارید: تنظیمات > صدا و لرزش > Now Playing. همان ابتدای صفحه یک سوییچ اصلی هست که روشن بودنش یعنی قابلیت فعال است. اگر هم بخواهید دستش بازتر باشد، گزینهای مثل «Enhance Now Playing» (تقویت Now Playing) به کمک جستوجوی گوگل سراغ آهنگهایی میرود که تشخیص آفلاین دستگاه از پسشان برنمیآید و حتی میتواند کاور آلبوم را هم نشان بدهد؛ چیزی شبیه یک تشخیص «پلان B» وقتی دیتابیس محلی کافی نیست.
اما جذابترین بخش برای بسیاری از کاربران، تاریخچه است. Now Playing فقط یک تشخیص لحظهای نیست؛ لیست میسازد، ذخیره میکند، و بعداً میتوانید برگردید ببینید هفته قبل چه آهنگی در مسیر خانه مدام تکرار میشد. روی هر آیتم که بزنید، گوشی معمولاً پیشنهاد پخش را با سرویس موسیقی پیشفرضتان میدهد و همینجا است که انتخاب سرویس اهمیت پیدا میکند: YouTube Music، YouTube، Apple Music، Spotify یا هیچکدام.
حالا خبر اصلی: گوگل ظاهراً میخواهد این قابلیت را از دل تنظیمات بیرون بکشد و برایش یک اپ مستقل بسازد. طبق رشتهکدهایی که 9to5Google در نسخه B.21 از Android System Intelligence پیدا کرده، اپی با شناسه com.google.android.apps.pixel.nowplaying در راه است و احتمالاً از گوگلپلی منتشر میشود. در یکی از همین کدها حتی عبارتی شبیه «رفتن به پلیاستور» دیده شده و یک نوتیفیکیشن هم به کاربر میگوید: «اپ جدید Now Playing را دانلود کنید. Now Playing خانه جدیدی دارد. تنظیمات، تاریخچه آهنگها و قابلیتهای دیگر در اپ اختصاصی پیدا میشود.»
اگر این تغییر واقعاً عملی شود، از نگاه کاربری دو پیام دارد: اول اینکه Now Playing دیگر یک گزینه کوچک در تنظیمات نیست و جدیتر از قبل دنبال میشود. دوم اینکه دست گوگل برای اضافه کردن قابلیتهای تازه بازتر میشود. مثال واضحش؟ انتقال تاریخچه Now Playing هنگام مهاجرت به یک گوشی سازگار جدید. خیلیها پیکسل عوض میکنند، ولی این تاریخچههای کوچک—همان لیست آهنگهایی که با زندگی روزمره گره خورده—معمولاً جایی برای جابهجایی رسمی ندارند.
زمانبندی انتشار هنوز مشخص نیست، اما نزدیک شدن Pixel Drop ماه مارس (آپدیتهای دورهای پیکسل) احتمالها را بیشتر میکند. گوگل معمولاً قابلیتهای ریز و درشت را در همین «دراپها» پررنگ میکند؛ چیزی که در اکوسیستم گوشیهای دیگر کمتر با این نظم و تبلیغ رسمی میبینید. آپدیت که همه میدهند، اما «برنامهدار و داستاندار کردن» آپدیتها سبک خود پیکسل است: حسِ گوشی تازه، بدون خرید گوشی تازه.
این قصه فقط درباره Now Playing هم نیست. پیکسلها پرند از چیزهایی که روی کاغذ شاید کوچک به نظر برسند، اما در استفاده روزانه اثر میگذارند: از Recorder که ضبط صدا را جدی و کاربردی میکند تا ایدههایی مثل Magic Cue در نسلهای جدیدتر پیکسل که قرار است دستیار را «پیشفعال» کند؛ یعنی قبل از اینکه شما دنبال اطلاعات بگردید، خودش سرنخها را جلویتان بگذارد. مثلاً دارید در گوگلمپ یک رستوران را نگاه میکنید و نوتیفیکیشنی میگیرید که دفعه قبل آنجا حالتان بد شده بود—هشدار از جنس تجربه شخصی، نه تبلیغ.
گوگل وقتی از آینده پیکسل حرف میزند، کمتر میخواهد صرفاً با اعداد و بنچمارکها برنده شود. حتی اگر یک آیفون با پردازنده ۳ نانومتری و قدرت خام بیشتر وسوسهتان کند، این «جزئیات» هستند که عادت میسازند: At a Glance که پیگیری سفارش و هشدارها را جلوی چشم میآورد، Now Playing که موسیقی را شکار میکند، Pixel Drop که هر چند ماه یک بار سوپرایزتان میکند، و البته حضور Gemini بهعنوان دستیاری که قرار است واقعاً کار را جلو ببرد.
حالا اگر اپ مستقل Now Playing بیاید، یک سؤال ساده میماند: شما هم جزو آنهایی هستید که عاشق این ریزهکاریها میشوند، یا هنوز فکر میکنید «قدرت سختافزاری» همه ماجراست؟
