اولین بار که وانپلاس ۱۵ را از جیبم بیرون کشیدم، حس کردم با یک پرچمدار «واقعاً» خاص طرفم. همان حس خنکِ بدنه، همان ظاهر مینیمالِ مشکیِ مات، همان اطمینانی که گوشیهای ردهبالا به آدم میدهند. اما چند دقیقه بعد… یک چیز کوچک شروع کرد به اعصابخوردی. کوچک، ولی سمج. از آن ایرادهایی که کسی دربارهاش حرف نمیزند و دقیقاً همین باعث میشود غافلگیرکنندهتر باشد.
مسئله این است: نسخه مشکی وانپلاس ۱۵ با اینکه شیک و جدی به نظر میرسد، پشتش یک انتخاب طراحی دارد که میتواند تجربه روزمره را خراب کند. وانپلاس میگوید برای بدنه پشتی یک لایه فوقمقاوم تازه اضافه کرده؛ لایهای که با فرایندی به اسم MAO یا micro-arc oxidation (اکسیداسیون میکرو-قوسی) ساخته میشود. خروجی این فرایند، یک پوشش نانو با حس و حال سرامیک است؛ سخت، خشک، و تا حدی کاغذی زیر انگشت.
تا اینجای کار جذاب است. مشکل از جایی شروع میشود که متوجه میشوید این «سختی» یک روی دیگر هم دارد.
پشت وانپلاس ۱۵، بیاغراق، مثل تختهسیاه رفتار میکند. سطحش آنقدر زبر و ساینده است که رد میگیرد؛ نه فقط از کلید و سکه، بلکه از گردوغبار ریز، ذرات میکروسکوپی داخل جیب، یا حتی تماسهای معمولی. بله، شما میتوانید با ناخن هم روی آن خط بیندازید. شوخیاش این است که انگار همیشه یک دفترچه یادداشت همراهتان دارید… فقط این دفترچه، بدنه گوشی چند ده میلیونی شماست.
از آن طرف، حس لمسش واقعاً دوستداشتنی است. و همین تناقض آدم را گیر میاندازد: یک بدنه که خوشدست است و لوکس به نظر میرسد، اما مثل آهنربا رد و خط را جذب میکند. برای من، جذابترین بخش ماجرا این بود که شاید بالاخره بتوانم یک گوشی را بدون قاب استفاده کنم. خیال خام.
کافی است وانپلاس ۱۵ را در جیب بگذارید و یادتان برود دستهکلید هم همانجاست؛ نتیجه میتواند یک فاجعه باشد. البته یک نکته مثبت وجود دارد: بخش زیادی از این ردها با یک دستمال مرطوب پاک میشود. بعضیها حتی با کمی رطوبت نوک انگشت هم میروند (که خب… راه بهتری هم هست!). اما این آرامش، کامل نیست.
حتی اگر جیبتان خالی باشد، باز هم رد میافتد. گردوغبار و ذرات بسیار ریز، روی این پوشش MAO اثر میگذارند و شما را وارد چرخهای میکنند که احتمالاً هر روز تکرار میشود: نگاه میکنی، رد میبینی، پاک میکنی، چند ساعت بعد دوباره همان داستان. برای گوشیای که قرار است پرچمدار باشد، این سطح از وسواس اجباری آزاردهنده است.
اما مشکل مهمتر، دقیقاً همینجا پنهان میشود؛ جایی که ذهنتان گول میخورد. چون اکثر خطها پاک میشوند، ناخودآگاه فکر میکنید «پس این بدنه عملاً خط نمیافتد» و کمی بیاحتیاط میشوید. من همین اشتباه را کردم. بعدتر که دقیقتر نگاه کردم، دیدم بعضی ردهای کمرنگ، دیگر پاکشدنی نیستند. یعنی پوشش نانو-سرامیکی وانپلاس ۱۵ همزمان دو ویژگی متناقض دارد: هم رد را به شکل غیرعادی جمع میکند، هم برخی از همان ردها میتوانند دائمی شوند.
این موضوع به نظرم چیزی نیست که بشود از کنارش رد شد. چون وانپلاس ۱۵ در باقی بخشها واقعاً گوشی فوقالعادهای است: شارژدهی بسیار خوب، سیستم دوربین قدرتمند، یکی از سریعترین پردازندههای بازار و نمایشگری که به پرچمدار بودنش میبالد. دقیقاً به همین دلیل است که این ایراد کوچک بیشتر توی ذوق میزند؛ وقتی همهچیز عالی است، یک نقطه ضعف روزمره بیشتر دیده میشود.
اگر قصد خرید وانپلاس ۱۵ را دارید، حرفم این نیست که سراغش نروید. فقط این را بدانید: نسخه مشکی با این پوشش مات MAO، بیشتر از چیزی که فکر میکنید رد میگیرد. بخش زیادی از ردها پاک میشوند، اما نه همهشان. اگر وسواس تمیزی دارید یا دوست دارید گوشی را بیقاب استفاده کنید، باید یا خیلی مراقب باشید یا از همان اول یک قاب مناسب انتخاب کنید؛ درست مثل خیلی از پرچمدارهای دیگر، با این تفاوت که این یکی شما را بیشتر مجبور به مراقبت میکند.
ای کاش وانپلاس شفافتر توضیح میداد که این پوشش دقیقاً چه رفتاری در استفاده روزمره دارد. چون خیلیها ممکن است با دیدن ظاهر جذاب و لمس لوکس بدنه، انتظار یک تجربه بیدردسر داشته باشند و بعد با واقعیتی روبهرو شوند که در عکسهای تبلیغاتی دیده نمیشود.
حالا نوبت شماست: اگر قرار باشد برای پشت یک گوشی پرچمدار انتخاب کنید، سراغ شیشه میروید، فلز، چرم مصنوعی، یا همین پوششهای سرامیکی/MAO که هم خاصاند و هم دردسرساز؟
