استارشیپ گم نشده؛ فقط پشت صحنه، بیسر و صدا، دارد دوباره جان میگیرد. اگر این چند وقت از خودتان پرسیدهاید «پس آن غول فولادی چه شد؟»، پاسخ ساده است: اسپیسایکس هنوز دست از سرش برنداشته و حالا هم یک نشانهی تازه داده.
ایلان ماسک در پستی که شنبه در شبکه اجتماعی X منتشر کرد، همان بازه زمانیای را که قبلاً هم زمزمه شده بود، دوباره تأیید کرد: هدف اسپیسایکس برای پرتاب دوازدهم استارشیپ، ماه آینده است. یعنی اگر همهچیز طبق برنامه جلو برود، تا چند هفته دیگر ممکن است دوباره از استاربیس نزدیک بوکاچیکا در تگزاس، شعله و دود و صدای «قدرت خام موتور» آسمان را بلرزاند؛ چه برای کسانی که حضوری میبینند، چه برای میلیونها نفر پشت صفحهنمایش.
اما پرواز دوازدهم فقط یک «پرتاب دیگر» نیست. این پرواز قرار است با نسخه سوم بوستر مرحله اول، یعنی سوپر هِوی، انجام شود؛ همان بخش عظیمی که سفینهی مرحله دوم (Ship) را به سمت فضا هل میدهد. برای اسپیسایکس، هر نسخه جدید یعنی یک آزمون تازه، یک خطر تازه، و البته یک قدم نزدیکتر به رؤیایی که فعلاً اسمش را گذاشتهاند: ماه.
نسخه 3 استارشیپ طبق اطلاعات اعلامشده 124.4 متر قد دارد؛ کمی بیش از یک متر بلندتر از نسل قبلی. عددها کوچک به نظر میرسند، اما در مقیاس یک موشک فوقسنگین، همین تغییرات میلیمتری و متری میتواند روی پایداری، فشار سازه و حتی حاشیههای ایمنی اثر بگذارد. از طرف دیگر، موتورهای این نسخه هم ارتقای توان گرفتهاند و چندین دستکاری طراحی (از همان تغییرات ریز اما حیاتی) قرار است عملکرد کلی را بهتر کند؛ چیزی که در پروژهای مثل استارشیپ، بیشتر شبیه «تراشیدن تیغ از فولاد» است تا یک آپدیت معمولی.
فشار روی این برنامه هم کم نیست. اسپیسایکس امسال را عملاً با یک هدف پررنگ میگذراند: آماده کردن استارشیپ برای مأموریت آرتمیس 3. مأموریتی که قرار است دوباره انسان را روی ماه بنشاند؛ آن هم بعد از یک مکث تاریخی از سال 1972.
اما قبل از اینکه حرف از فرود روی ماه جدی شود، استارشیپ باید چند مهره کلیدی را جا بیندازد. اول از همه، رساندن Ship به مدار؛ بعد، سوختگیری در مدار زمین (یک چالش بزرگ و تعیینکننده) و سپس بازگشت و فرود کنترلشده در بوکاچیکا؛ مدلی شبیه کاری که اسپیسایکس سالهاست با بوستر فالکون و حالا با فرود سوپر هِوی تمرینش را به سطح دیگری برده. بدون این زنجیره، «سفر ماه» بیشتر شبیه تیتر است تا برنامه.
طبق زمانبندی فعلی، آرتمیس 3 برای سال 2027 نشانهگذاری شده، هرچند تقریباً همه میدانند تاریخهای فضایی عاشق لغزشاند؛ مخصوصاً وقتی پای چالشهای فنی یک سامانهی کاملاً جدید وسط باشد. ناسا میخواهد از یک نسخه اصلاحشده از Ship بهعنوان لندر ماه استفاده کند تا دو فضانورد را روی سطح ماه پیاده کند. نکته اینجاست: خودِ فضانوردها قرار نیست با استارشیپ تا مدار ماه بروند.
سفر تا مدار ماه را کپسول اوریون انجام میدهد؛ همان فضاپیمایی که با موشک SLS ناسا پرتاب میشود. فضانوردها پس از رسیدن به مدار ماه، از اوریون به استارشیپ منتقل میشوند و با Ship پایین میروند. این ترکیب، بیشتر شبیه یک نمایش دقیق از همکاری و تقسیم کار است: ناسا برای «رسیدن»، اسپیسایکس برای «فرود».
جالب اینکه اوریون هم روی خط شروع ایستاده. مأموریت آرتمیس 2 قرار است اولین پرواز سرنشیندار این فضاپیما را انجام دهد؛ سفری دور ماه که حکم تمرین بزرگ قبل از فرود واقعی را دارد. اگر آن پرواز بدون دردسر جلو برود، مسیر برای آرتمیس 3 هم هموارتر میشود—و آنوقت استارشیپ دیگر فقط یک موشک نمایشی نیست، تبدیل میشود به کلید ورود دوباره انسان به ماه.
حالا سؤال این است: پرتاب بعدی استارشیپ فقط یک تست دیگر خواهد بود، یا همان نقطهای که ورق را برمیگرداند؟
