گاهی یک تصمیم فنی، قبل از اینکه به دست کاربران برسد، روی کاغذ «منطقی» به نظر میرسد؛ اما کافی است پای اجرا وسط بیاید تا همهچیز رنگ عوض کند. دیسکورد حالا دقیقاً همین را میگوید: در اجرای طرح تأیید سن عجله کرده و در توضیحدادن ماجرا هم «کم آورده» است.
بعد از چند هفته سردرگمی و اعتراض کاربران، دیسکورد رسماً اعلام کرده رولاوت جهانی سنسنجی را متوقف میکند و زمان اجرای سراسری را به نیمه دوم سال ۲۰۲۶ موکول کرده است. در پست تازه وبلاگ شرکت، لحن پیام صریح بود: ما در رساندن منظورمان به کاربران «به هدف نزدیم». دلیل این عقبنشینی هم روشن است؛ نگرانیها درباره اسکن چهره، بررسی کارت شناسایی و نقش شرکتهای ثالثی که قرار است فرآیند را انجام دهند، به سرعت تبدیل به یک موج بیاعتمادی شد.
مشکل اصلی از جایی شروع شد که بخشی از کاربران تصور کردند دیسکورد میخواهد از همه، بدون استثنا، اسکن صورت یا کارت شناسایی دولتی بخواهد. دیسکورد میگوید چنین چیزی برنامهاش نبوده و هدف، جمعآوری هویت افراد نیست؛ هدف فقط این است که مشخص شود کاربر «بالغ» هست یا نه. همین یک جمله، اگر زودتر و شفافتر گفته میشد، شاید اینهمه گردوخاک بلند نمیکرد.
طبق توضیحات دیسکورد، در مواردی که تأیید لازم باشد، کار به شریکهای ثالث سپرده میشود و خروجیای که به دیسکورد برمیگردد فقط «گروه سنی» است، نه جزئیات هویتی. این تغییرات هم در خلأ اتفاق نمیافتد. موج قوانین ایمنی آنلاین در کشورهایی مثل بریتانیا، استرالیا و برزیل بالا گرفته و پلتفرمها در بسیاری از سناریوها از نظر قانونی موظف شدهاند برای دسترسی به برخی محتواها، سن کاربر را راستیآزمایی کنند. دیسکورد هم میخواهد هم از پس قانون بربیاید، هم از زیر تیغ اعتماد کاربران جان سالم به در ببرد.
دیسکورد چه چیزهایی را قبل از موج بعدی عوض میکند؟
این توقف به معنی کنار گذاشتن سنسنجی نیست. دیسکورد میگوید زمان میخواهد تا سازوکار را دوباره طراحی کند؛ نه فقط از نظر فنی، از نظر تجربه کاربر و شفافیت هم. یکی از تغییرات مهم، اضافهکردن گزینههای بیشتر برای تأیید سن است؛ از جمله بررسی از طریق کارت اعتباری تا کاربر بتواند روشی را انتخاب کند که با آن راحتتر است. انتخاب حق کاربر است، نه یک مسیر اجباری و یکطرفه.
دیسکورد همچنین وعده داده شفافتر بازی کند: فهرست شریکهای تأیید سن را عمومی منتشر میکند و دقیقتر توضیح میدهد دادهها کجا میروند و چطور پردازش میشوند. نکته کلیدی دیگر، محدودکردن «تخمین سن با چهره» به خود دستگاه است. یعنی اگر جایی قرار باشد سن از روی تصویر چهره تخمین زده شود، پردازش باید کاملاً روی گوشی انجام شود و دادههای بیومتریک از دستگاه خارج نشود؛ وعدهای که اگر درست اجرا شود، بخش بزرگی از نگرانیهای حریم خصوصی را کاهش میدهد.
از آن طرف دیسکورد میخواهد وابستگی برخی جوامع به «گیت سنی سختگیرانه» را هم کمتر کند. برای همین ویژگیای با حالوهوای «کانال اسپویلر» اضافه میکند تا جوامعی که کانالهای محدود را نه برای محتوای بزرگسالانه، بلکه برای بحثهای حساس یا موضوعات ظریف استفاده میکنند، مجبور نباشند همیشه به قفلکردن دسترسی بر اساس سن پناه ببرند. ایده ساده است: هر چیزی «۱۸+» نیست؛ گاهی فقط نیاز به هشدار و کنترل نرم دارد.
دیسکورد تأکید میکند اکثر کاربران اساساً با سنسنجی روبهرو نخواهند شد. این سیستم قرار است فقط برای کسانی فعال شود که میخواهند وارد فضاهای محدودشده سنی شوند یا در مواردی که سن کاربر به شکل خودکار قابل تخمین نباشد. با این حال، تردیدها هنوز تمام نشده است. وقتی نخستین موج تأیید چهره مطرح شد، کاربران یادآوری کردند فرآیند به شرکتی مثل Persona گره میخورد؛ شرکتی که در مدل رایجش ارسال اسکن چهره یا کارت شناسایی را هم ممکن میکند. همین موضوع برای بسیاری کافی بود تا ترمز کنند.
بیاعتمادی با یک سابقه هم تقویت شد: گزارشهایی که سال گذشته منتشر شد، از دسترسی یک طرف ثالث به بخشی از دادههای کاربران دیسکورد خبر میداد؛ اطلاعاتی مثل نام، ایمیل، جزئیات محدود پرداخت و حتی تصاویر برخی مدارک هویتی دولتی. چنین پروندهای باعث میشود هر طرح تازهای که بوی داده حساس بدهد، زیر ذرهبین برود؛ حتی اگر شرکت بگوید «این بار فرق دارد».
در نهایت، دیسکورد فعلاً در مناطقی که قانون سنسنجی را الزام کرده، ناچار است الزامات را رعایت کند؛ اما برای اجرای جهانی صبر میکند تا حفاظهای جدید جا بیفتند. سؤال واقعی این است: آیا میشود هم قانونمدار بود، هم حریم خصوصی را جدی گرفت، هم تجربه کاربر را قربانی نکرد؟ دیسکورد میگوید بله—اما این بار باید ثابت کند، نه اینکه فقط قول بدهد.
