یک نگاهِ کوتاه، همین. نه عمدی، نه از سر فضولی؛ فقط همان واکنش غریزیای که وقتی کسی گوشیاش را نزدیکتان باز میکند، چشم آدم ناخودآگاه میلغزد روی صفحه. نتیجه؟ از والپیپرهای بیآزار گرفته تا رمز قفل، پیامهای دعوای زوجها، اعلانهای بانکی و چیزهایی که هیچکس دوست ندارد در مترو یا صف کافه لو برود.
مشکل هم دقیقاً همینجاست: رایجترین نفوذ به حریم خصوصی معمولاً پیچیدهترینش نیست. نه هک لازم دارد، نه بدافزار، نه مهندسی اجتماعی. کافی است کسی از کنار شما رد شود یا پشت سرتان بایستد. یک «نگاه از زاویه». همینقدر ساده، همینقدر آزاردهنده.
سالها پیش برای لپتاپ و گوشیام گلسهای حریم خصوصی میخریدم؛ همانهایی که از روبهرو تصویر را نگه میدارند و از بغل، صفحه را تیره و نامفهوم میکنند. اما مثل خیلی از عادتهای خوب، کمکم کمرنگ شد؛ هم به خاطر هزینه، هم به خاطر دردسر نصب، هم به خاطر اینکه آدم با خودش میگوید «حواسم را جمع میکنم». واقعیت؟ حواسجمعی همیشه جواب نمیدهد.
سامسونگ در رویداد Galaxy Unpacked، بالاخره چیزی را رو کرد که اگر درست و گسترده پیاده شود، میتواند همان گلسهای شخص ثالث را به حاشیه ببرد: قابلیت Privacy Display در خانواده گلکسی S26.
ایده ساده است اما اجرای آن، اگر دقیق باشد، مثل یک قفل نامرئی عمل میکند. «نمایشگر حریم خصوصی» با محدود کردن مسیر نور پیکسلها کاری میکند محتوای صفحه بیشتر برای خودِ شما قابل دیدن باشد، نه برای کسی که از کنارتان زاویه میگیرد. یعنی وقتی روشن است، دید جانبی عملاً بیفایده میشود؛ وقتی خاموشش کنید، مثل یک نمایشگر معمولی از زوایای مختلف خواناست.
نکته جذابتر؟ این قابلیت فقط یک کلید روشن/خاموش نیست. سامسونگ آن را قابل تنظیم بر اساس اپلیکیشن طراحی کرده؛ یعنی میتوانید اجازه بدهید مثلاً گالری عکس یا یک ویدئو برای بقیه هم قابل دیدن باشد، اما برنامههای حساس مثل اپ بانک، پیامرسان یا هر چیزی که اعلانهای شخصی و بالقوه خجالتآور دارد، برای رهگذرها تار و غیرقابل تشخیص بماند. چنین کنترل ظریفی دقیقاً همان چیزی است که گلسهای ضدفضولی هیچوقت به آن نمیرسیدند؛ چون آنها همهچیز را یکدست تیره میکنند، حتی وقتی واقعاً نیازی نیست.
بهزبان ساده، شما زمانهایی را انتخاب میکنید که «اجازه دیدن» بدهید؛ و بیشتر وقتها هم احتمالاً برعکسش مهم است: زمانی که دوست ندارید کسی از روی شانهتان، از زاویه کنار، چیزی بخواند. این همان سناریویی است که در قطار شهری، اتوبوس، سالن انتظار و حتی دفترهای کار شلوغ هر روز تکرار میشود.
فعلاً طبق اطلاعات ارائهشده، Privacy Display در گلکسی S26 Ultra عرضه میشود؛ مدلی که قیمت پایهاش ۱۲۹۹ دلار اعلام شده. و همینجا یک سوال طبیعی پیش میآید: قابلیتی که اینقدر کاربردی و «روزمره» است چرا باید فعلاً در گرانترین نسخه حبس شود؟ امیدواریم سامسونگ آن را به مدلهای ارزانتر هم بکشاند؛ از S26 با قیمت پایه ۸۹۹ دلار گرفته تا S26+ با قیمت پایه ۱۰۹۹ دلار. چون امنیت و حریم خصوصی نباید فقط برای کسانی باشد که سراغ نسخه اولترا میروند.
راستش را بخواهید، اگر یک چیز در سالهای اخیر در گوشیها بیش از حد تبلیغ شده، همین موج ویژگیهای هوش مصنوعی است؛ قابلیتهایی که بعضیشان سرگرمکنندهاند، اما خیلیهایشان در زندگی واقعی کمتر از چیزی که روی صحنه نشان میدهند به کار میآیند. در همان رویداد هم کم نبودند معرفیهای AI که بیشتر شبیه فشار دادن یک برچسب مُد روز روی هر ویژگی بودند. اما این یکی فرق دارد. Privacy Display نه ژست است، نه شعار؛ یک ابزار کاربردی است که نبودش را تا وقتی نمیبینید، متوجه نمیشوید چقدر جای خالیاش اذیتتان میکرد.
و تازه اینجا داستان اقتصادی هم دارد. بعد از خرید گوشی گرانقیمت و یک لیست بلند از لوازم جانبی، اضافه کردن یک محافظ صفحه حریم خصوصی میتواند حس «پول دور ریختن» بدهد؛ مخصوصاً وقتی نسخههای ارزانتر کیفیت و شفافیت را قربانی میکنند. در نتیجه آدم خودش را قانع میکند که بیشتر مراقب باشد. اما کافی است یکبار در مترو اول یک اسکرینسیور بیخطر ببینید و چند ثانیه بعد، یک اعلان خصوصی که اصلاً قرار نبود برای غریبهها باشد… آن وقت میفهمید مشکل، کمبود توجه نیست؛ ماهیت محیطهای عمومی است.
اگر رقبا سریع دستبهکار شوند، «حریم خصوصی داخلیِ نمایشگر» میتواند تبدیل به استاندارد تازه گوشیهای پرچمدار شود؛ همانطور که نرخ نوسازی بالا یا حسگر اثرانگشت زیر نمایشگر یکروز ویژگی لوکس بود و بعد عادی شد. و آن وقت، بازار گلسهای ضدفضولی هم آرامآرام کوچک میشود؛ نه با سر و صدا، با یک تغییر ساده در خودِ نمایشگر—تغییری که کاربر هر روز لمسش میکند، نه فقط در ویدئوی معرفی.
