از پنجم خردادماه، بازگشایی تدریجی اینترنت بینالملل در ایران آغاز شده است؛ اما آنچه کاربران در عمل تجربه میکنند، با تصویر یک اتصال پایدار و یکدست فاصله دارد. قطعیهای مکرر، افت سرعت در ساعات پرترافیک و کیفیت ناهمگون در نقاط مختلف کشور، از مشخصههای بارز این دوره گذار است.
یکی از چالشهای اصلی این مرحله، بیثباتی مسیرهای ارتباطی بینالمللی است. بسیاری از کاربران گزارش میدهند که کیفیت اتصال در بازههای زمانی کوتاه بهطور محسوسی تغییر میکند؛ گاهی اینترنت قابل استفاده است و گاهی با افت شدید کیفیت همراه میشود. این نوسان، تجربهای متناقض میان «وصل بودن» و «ناپایداری» را برای کاربران رقم زده است.
افزایش ناگهانی حجم ترافیک پس از بازگشایی نیز فشار سنگینی به زیرساختهای ارتباطی وارد کرده است. نتیجه این فشار را میتوان در کاهش سرعت در ساعات اوج مصرف، بالا رفتن تأخیر در ارتباط با سرویسهای خارجی و افت کیفیت پیامرسانها، شبکههای اجتماعی و سرویسهای ابری مشاهده کرد.
توزیع نامتوازن دسترسی نیز بر پیچیدگی وضعیت افزوده است. برخی مناطق کشور زودتر از سایر نقاط به اتصال بینالملل بازگشتهاند و این شکاف جغرافیایی در کیفیت خدمات، یکی از جدیترین چالشهای مرحله گذار فعلی به شمار میرود.
کارشناسان ارتباطات این وضعیت را «مرحله گذار از محدودیت به پایداری» توصیف میکنند؛ مرحلهای که در آن زیرساختها باید همزمان با بازگشت ترافیک و سرویسها، خود را با شرایط جدید تطبیق دهند. در چنین شرایطی، بروز اختلالهای مقطعی و کاهش موقت کیفیت را میتوان قابل پیشبینی دانست. بازگشت کامل شبکه به وضعیت استاندارد، نیازمند زمان، مدیریت هوشمند ترافیک و ارتقای ظرفیت زیرساختی خواهد بود.
